kinimatoramaημερολόγιο από/για το κίνημα

Πανεκπαιδευτική διαδήλωση

Το μέλλον κατακτιέται στους δρόμους. Όλοι/όλες στις Πανεκπαιδευτικές Διαδηλώσεις

Για να καταλάβουμε τους νέους νόμους γύρω από την εκπαίδευση που έχουν ψηφιστεί τα τελευταία χρόνια θα πρέπει να κατανοήσουμε ότι δεν μιλάμε για αποσπασματικές πολιτικές διαφόρων κυβερνήσεων ή διαφόρων υπουργών, αλλά για ένα ενιαίο κρατικό σχέδιο, την εκπαιδευτική αναδιάρθρωση, η οποία οργανώνεται και εκτελείται σε βάθος χρόνου. Η ίδια η δομική αντίληψη του νεοφιλελευθερισμού η οποία και υποδαυλίζει την κρατική επίθεση που βιώνουμε, βρίσκεται στο ότι κάθε κοινωνική σχέση και δραστηριότητα (εκπαίδευση, υγειονομική περίθαλψη, ψυχαγωγία κλπ.) πρέπει να αναδιαρθρωθεί και να μεταστραφεί με τέτοιο τρόπο ώστε αυτή να γίνεται προς όφελος του Κεφαλαίου και υπό τον έλεγχο του Κράτους.

Έτσι, βλέποντας τα μέτρα τα οποία έχουν ψηφιστεί μόνο τα τελευταία χρόνια γύρω από το κοινωνικό αγαθό της παιδείας και βάζοντας τα σε μια σειρά, μπορούμε εύκολα να κατανοήσουμε τα συμφέροντα που υπηρετούν και τον ρόλο που επιτελούν. Ξεκινώντας από την δευτεροβάθμια εκπαίδευση, μια σειρά μέτρων από την Ελάχιστη Βάση Εισαγωγής η οποία άφησε εκτός πανεπιστημίων δεκάδες χιλιάδες μαθητών, η εντατικοποίηση των μαθημάτων και τα νέα σχέδια περί εθνικού απολυτηρίου και τριπλών πανελλαδικών εξετάσεων, μια μετά από κάθε τάξη του Λυκείου, δημιουργούν μια συνθήκη ολοένα και εντονότερου ανταγωνισμού μεταξύ των μαθητών/-τριών για την εισαγωγή τους στο πανεπιστήμιο, την ίδια ώρα που στην τριτοβάθμια τμήματα πανεπιστημίων κλείνουν ή συγχωνεύονται, οι θέσεις των εισακτέων μειώνονται ενώ η φοιτητική μέριμνα -ιδιαιτερα όσων αφορά το ζήτημα της στέγασης και της σίτισης- ολοένα και υποβαθμίζεται γεγονός που συχνά καθιστά αδύνατη τη μετακίνηση των φοιτητών/-τριών σε άλλες πόλεις για να σπουδάσουν. Σαν επιστέγασμα της συνθήκης αυτής, οι διαγραφές φοιτητών, έρχονται για να πετάξουν εκτός πανεπιστημίων εκατοντάδες χιλιάδες φοιτητές/-τριές . Το αποτέλεσμα είναι πως ένα συνεχώς αυξανόμενο κομμάτι της νεολαίας ουσιαστικά μένει εκτός πανεπιστημίων -με κριτήρια άμεσα και απροκάλυπτα ταξικά. Από το σώμα αυτό των νεολαίων που πετάχτηκαν εκτός πανεπιστημίου, το πιο υποβαθμισμένο ταξικά κομμάτι θα εκτοπιστεί πλήρως από την εκπαιδευτική διαδικασία, ενώ όσοι είναι σε θέση να πληρώσουν θα έχουν την ευκαιρία να σπουδάσουν σε κάποιο από τα νεοϊδρυθέντα ιδιωτικά πανεπιστήμια.

Σημαντικό είναι να δούμε και τον ρόλο που παίρνει το δημόσιο πανεπιστήμιο εν μέσω αυτής της διαδικασίας. Πιο συγκεκριμένα, τόσο ο ανταγωνισμός με τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, η υποχρηματοδότηση όσο και οι συνειδητές πολιτικές αποφάσεις κράτους και πρυτανικών αρχών οδηγούν τα πανεπιστήμια να μετατραπούν και τα ίδια σε επιχειρήσιες που θα λειτουργούν σύμφωνα με τους νόμους των αγορών, περιορίζοντας από τη μια τα έξοδα και τις "σπατάλες", και ανοίγοντας τις πόρτες στο ιδιωτικό κεφάλαιο από την άλλη. Έτσι, το δημόσιο χρήμα που θεωρητικά ενισχύει την ακαδημαϊκή έρευνα χρησιμοποιείται εντέλει για τις ερευνητικές ανάγκες ιδιωτικών εταιρειών. Στη σημερινή συγκυρία, που πλέον η κυρίαρχη μπίζνα στην Ευρώπη είναι η πολεμική βιομηχανία και που το σύνολο των δυτικών κρατών επανεξοπλίζονται, προετοιμαζόμενα για τους πολέμους που έρχονται, μέσω στοχευμένων κονδυλίων και της εμπλοκής του στρατού και της πολεμικής βιομηχανίας στην έρευνα το πανεπιστήμιο μετατρέπεται σε ένα πολεμικό εργαστήρι το οποίο θα φτιάχνει "έξυπνα" ντροουν και οπλικά συστήματα. Στο σύγχρονο Πανεπιστήμιο που ετοιμάζουν κράτος και αφεντικά λοιπόν θα απευθύνεται ολοένα και λιγότερο στα πιο υποβαθμισμένα στρώματα της κοινωνίας, ενώ όσοι καταφέρουν τελικά να ενταχθούν σε αυτό θα σπουδάζουν ουσιαστικά σε ένα εργαστάσιο παραγωγής του εξειδικευμένου προσωπικού που χρειάζεται η αγορά εργασίας.

Όμως ο ρόλος της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης είναι διττός, και δεν περιορίζεται απλώς σε οικονομικά κίνητρα, αλλά κρύβει βαθύτερες στοχεύσεις.

Το Πανεπιστήμιο σε όλη τη διάρκεια της μεταπολίτευσης και ως κληρονομιά της Εξέγερσης του Πολυτεχνείου είχε καθιερωθεί στην κοινωνική συνείδηση ως ένας χώρος ασύλου, ένας χώρος δηλαδή μέσα στον οποίο μπορεί να ανθίσει η ελεύθερη πολιτική σκέψη και πράξη, ένας χώρος που μπορεί να αποτελέσει το έδαφος στο οποίο θα γεννηθούν, θα οργανωθούν και θα δωθούν αγώνες που δεν αφορούν διεκδικήσεις στείρα φοιτητικές αλλά που μπορούν να εκφράσουν ευρύτερα κοινωνικά κομμάτια -τα κομμάτια αυτά της κοινωνίας τα οποία δεν βρήκαν έκφραση εντός του πολιτικού κατεστημένου. Έτσι η ιδεολογική και κατασταλτική επίθεση στα πανεπιστήμια, η καταστολή εντός του ασύλου, η προσπάθεια να απαγορευτεί η διεξαγωγή του τριημέρου του Πολυτεχνείου από τον πρύτανη Χατζηγεωργίου, χρησιμοποιώντας ως πρόσχημα το δολοφονικό πογκρόμ που οργάνωσε την περσινή χρονιά η συμμορία της ΛΑΕ/ΑΡΑΣ/ΕΑΑΚ εναντίον των Αναρχικών, η εκκένωση κατειλημμένων πολιτικών χώρων, οι συλλήψεις και οι καταδίκες φοιτητών/-τριών που αγωνίζονται εντός του -με χαρακτηριστικό παράδειγμα την υπόθεση του συντρόφου μας Ζ.Μ που καταδικάστηκε σε 14 μήνες φυλάκιση χωρίς αναστολή για ένα σύνθημα αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη- έχει ένα βαθύτερο κίνητρο, το να στερήσει από την κοινωνία και τα κινήματα της ένα βασικό πεδίο μέσα στο οποία αυτά μπορούσαν να αναπαραχθούν και να δράσουν, να καταστείλει μια εστία μέσα στην οποία ξεπετάχτηκαν αγώνες που έβαλαν τον ίδιο τον κόσμο του κράτους και του καπιταλισμού στο στόχαστρο, στο πλαίσιο μιας ευρύτερης προληπτικής αντιεξεγερτικής πολιτικής του κράτους που σαν στόχο έχει να ανακόψει εν τη γεννέσει τις αντιστάσεις που θα μπορούσαν να αναπτυχθούν εναντίον του.

Από τη μεριά μας ως αναρχικοί και αναρχικές, φοιτητές και φοιτήτριες, θα πρέπει να κάνουμε τη στόχευση μας ξεκάθαρη. Υπερασπιζόμαστε την παιδεία πρωτίστως ως ένα κοινωνικό αγαθό, ένα αγαθό δηλαδή που θα πρέπει να γεννιέται, να αναπτύσεται και να επιστρέφει στην ίδια την κοινωνία. Εν μέσω της ίδρυσης των πρώτων ιδιωτικών πανεπιστημίων και της κλιμάκωσης της καταστολής σε πρωτόγνωρα μεγέθη, ο αγώνας μας δε θα πρέπει να στοχεύει ούτε σε ένα απλώς κρατικό ή ιδιωτικό πανεπιστήμιο, ούτε σε κάποια συντεχνιακά αιτήματα, αλλά να παλέψει για μια νέου τύπου παιδεία που θα μπορεί να υπάρξει μόνο μέσα σε μια νέου τύπου κοινωνία: μία ελευθεριακή παιδεία σε μια ελευθεριακή κοινωνία. Μέσα από την παρέμβασή μας στις σχολές και τους φοιτητικούς συλλόγους να προτάξουμε τον αδιαμεσολάβητο αγώνα και να ορίσουμε το εύρος του, ενάντια στην γραφειοκρατική λογική των κυρίαρχων δυνάμεων της αριστεράς, συνδέοντάς τον με ευρύτερα κοινωνικά κομμάτια, έτσι ώστε να ανοίξει ο δρόμος για ευρύτερες απαιτήσεις που συμπεριλαμβάνουν το σύνολο της καθημερινότητας και του φυσικού κόσμου.
Να πιάσουμε το νήμα από τις εξεγέρσεις που εξελίσσονται σε όλη την Ευρώπη - Γαλλία, Βέλγιο, Αλβανία, Ισπανία - όπου σύσσωμη η κοινωνική βάση, με αιχμή τους μαθητές και τους φοιτητές, έχει βγεί στους δρόμους, έρχεται καθημερινά αντιμέτωπη με σφοδρή καταστολή και εκατοντάδες συλλήψεων ενώ προβαίνει σε καταστροφές κρατικών και καπιταλιστικών στόχων. Διεκδικώντας αξιοπρεπείς συνθήκες ζωής δίχως το άγχος της ακρίβειας, της φτώχειας και της εκμετάλλευσης ενώνοντας τον αγώνα τους μαζί με αυτόν της νεολαίας που πρωτοστάτησε στις τελευταίες διαδηλώσεις για ποιοτικότερη εκπαίδευση δίχως ταξικούς αποκλεισμούς, καλύτερες υποδομές και επαρκές προσωπικό. Θέτοντας τους στόχους ενός φοιτητικού κινήματος που θα είναι πραγματικά ακηδεμόνευτο, επικίνδυνο, και επαναστατικό.

ΟΥΤΕ ΚΡΑΤΙΚΗ, ΟΥΤΕ ΙΔΙΩΤΙΚΗ
ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΜΙΑ ΠΑΙΔΕΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΗ

ΠΑΥΣΗ ΚΑΘΕ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΩΝ ΜΕ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛ

ΑΜΕΣΗ ΑΘΩΩΣΗ ΤΟΥ ΑΝΑΡΧΙΚΟΥ ΦΟΙΤΗΤΗ Ζ.Μ.

Πανεκπαιδευτική διαδήλωση την Τετάρτη 21/10
Αθήνα: 12.00, Προπύλαια
Θεσσαλονίκη: 11.00, Άγαλμα Βενιζέλου

Πρωτοβουλία Αναρχικών Φοιτητών/-τριών Αθήνας
Αναρχική Συνέλευση Φοιτητών/τριών Quieta Movere

Στο πλευρό των αγωνιζόμενων νέων παγκόσμια, παλεύουμε για τη ζωή και το μέλλον μας! 21/10 ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ!

Παντού στον κόσμο η νεολαία βρίσκεται στο δρόμο, ενάντια στην πολιτική του συστήματος που τσακίζει τα δικαιώματά μας. Παντού στον κόσμο οι νέοι επιδιώκουν να χαράξουν έναν άλλο δρόμο, να παλέψουν για το μέλλον τους. Ενάντια στους ταξικούς φραγμούς, ενάντια στη φτώχεια και την ακρίβεια, ενάντια στο μαύρο μέλλον και τα πολεμικά μέτωπα που ξεσπούν παγκόσμια.

Οι φοιτητές στη χώρα μας έχουμε όλους τους λόγους του κόσμου να ακολουθήσουμε το παράδειγμα και να βγούμε μαζικά στους δρόμους. Τα τελευταία χρόνια βιώνουμε στο πετσί μας τι πάει να πει να μας αποκλείουν από την εκπαίδευση με την ΕΒΕ και τις διαγραφές. Καθημερινά τρέχουμε και δεν φτάνουμε να τελειώσουμε τη σχολή μας, την ίδια στιγμή που οι μισοί από εμάς δουλεύουμε παράλληλα με τις σπουδές μας. Αναγκαζόμαστε να πληρώνουμε πανάκριβα νοίκια για σπίτια-χρέπια, τα δωμάτια στις εστίες δεν καλύπτουν ούτε το 1% από εμάς, ενώ το δικαίωμά μας στη δωρεάν σίτιση χτυπιέται διαρκώς. Βγαίνουμε στην αγορά εργασίας και ερχόμαστε αντιμέτωποι με ακόμη μεγαλύτερη εκμετάλλευση και μισθούς που δεν φτάνουν ούτε για το μισό μήνα. Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, καθημερινά μας προετοιμάζουν για τις πολεμικές τους μηχανές, λέγοντάς μας ότι είμαστε αναλώσιμοι. Και κάθε φορά που πάμε να διαμαρτυρηθούμε, μας καταστέλλουν και μας τρομοκρατούν. Μας φέρνουν κάμερες και ελεγχόμενες εισόδους και μας περνάνε από πειθαρχικά επειδή τολμήσαμε να σηκώσουμε κεφάλι.

Ως εδώ! Δεν θα δεχτούμε το μαύρο μέλλον που μας επιβάλλουν. Θέλουμε να ζήσουμε ανθρώπινα, να μπορούμε όλοι να σπουδάσουμε, να έχουμε μια δουλειά με δικαιώματα. Να μην κινδυνεύουμε να σφαγιαστούμε για τα συμφέροντα άλλων, να μην είμαστε συνένοχοι στη γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού.

Η απάντηση σε όλα αυτά δεν είναι ο συμβιβασμός και η υποταγή, αλλά οι αγώνες μας. Δεν είναι οι κάλπες και η συνδιαλλαγή, αλλά ο δρόμος. Δεν είναι οι λίγοι εκλεγμένοι, αλλά είμαστε όλοι εμείς μέσα από τις γενικές μας συνελεύσεις και τους συλλόγους μας.

Το δρόμο αυτό είναι που ακολουθούν οι νέοι σε όλο τον κόσμο. Στη Γαλλία, στην Αλβανία, στην Ισπανία, στην Πορτογαλία, στη Χιλή και σε μια σειρά άλλες χώρες του πλανήτη, οι νέοι χαράσσουν το δρόμο του αγώνα και της διεκδίκησης, του μόνου ικανού να φέρει νίκες!

• Καμιά διαγραφή φοιτητή - Να παρθούν πίσω όσες διαγραφές έχουν γίνει
• Ανατροπή των νόμων Κεραμέως και Ζαχαράκη
• Όχι σε κάμερες-ελεγχόμενες εισόδους-πειθαρχικά
• Όχι στην αναθεώρηση του άρθρου 16 - Δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση για όλους
• Δωρεάν σίτιση-στέγαση-μεταφορές για όλους μας
• Να μην επιβληθεί καμιά ποινή στη Χ.Χ. και στον Δ.Χ. - ΟΧΙ στις διώξεις και τα πειθαρχικά
• Λευτεριά στην Παλαιστίνη από τη θάλασσα μέχρι το ποτάμι
• Όχι στον πόλεμο - Έξω ΗΠΑ-ΝΑΤΟ και ΡΩΣΙΑ από την Ουκρανία
• Έξω οι βάσεις του θανάτου από τη χώρα μας

Αγωνιστικές Κινήσεις

Με οδηγό τους αγώνες σε όλη την Ευρώπη συνεχίζουμε τον αγώνα - Όλοι στην απεργία 21/10

Με οδηγό τους αγώνες σε όλη την Ευρώπη και τις αθωώσεις στα πειθαρχικά συνεχίζουμε τον αγώνα μέχρι τη νίκη!

ΟΛΕΣ - ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΔΟΕ-ΟΛΜΕ Τετάρτη 21/10

Αθήνα: 12:00 Προπύλαια

Θεσσαλονίκη: 11:30 Άγαλμα Βενιζέλου

Σε Ελλάδα - Γαλλία τα σχολεία καταρρέουν στις πλάτες εκπαιδευτικών - μαθητών

Εδώ και τέσσερις εβδομάδες η Γαλλία ζει ένα κύμα δυναμικών και μαζικών κινητοποιήσεων μαθητών, φοιτητών και εκπαιδευτικών με κεντρικά αιτήματα την αύξηση των δαπανών για την παιδεία, την άρση των κοινωνικών ανισοτήτων μεταξύ των σχολικών μονάδων και το άδικο σύστημα εισαγωγής στα πανεπιστήμια. Τα χάλια της εκπαίδευσης κατονομάζονται από τη νεολαία με τις δραματικές ελλείψεις εκπαιδευτικών, τα ακατάλληλα κτίρια και τις εγκαταλειμμένες υποδομές, τα υπεράριθμα τμήματα. Επιπλέον καταγγέλλουν το σύστημα «της διαφοροποιημένης εκπαίδευσης» και το «πολλαπλό βιβλίο» σαν αιτία για την κατηγοριοποίηση των σχολικών μονάδων. Η κατάσταση αυτή της δημόσιας εκπαίδευσης είναι αποτέλεσμα των για χρόνια εφαρμοζόμενων νεοφιλελεύθερων πολιτικών που διαλύουν και ιδιωτικοποιούν την εκπαίδευση. Συμπυκνώνεται στο σύνθημα που γράφουν οι μαθητές στα πλακάτ «Το κράτος σκότωσε την παιδεία». Η αντίδραση της γαλλικής κυβέρνησης απέναντι στο κίνημα ήταν η ακραία καταστολή με χιλιάδες συλλήψεις μαθητών, σοβαρούς τραυματισμούς και τον θάνατο ενός διαδηλωτή.

Η κατάσταση της δημόσιας εκπαίδευσης και στην Ελλάδα δεν είναι καθόλου διαφορετική. Τα κτίρια παλιά και ασυντήρητα, με τα ταβάνια να πέφτουν συχνά πυκνά στα κεφάλια μαθητών- εκπαιδευτικών, με υποδομές χωρίς ελέγχους και ασυντήρητες, όπως στο σχολικό συγκρότημα της Γκράβας κ.ά., με δραματικές ελλείψεις προσωπικού και περικοπές στους μόνιμους διορισμούς και στις προσλήψεις αναπληρωτών, με την επιμονή της κυβέρνησης, αλλά και των κομμάτων της «αντιπολίτευσης», στην αξιολόγηση - ιδιωτικοποίηση των σχολείων και των εκπαιδευτικών. Επιπλέον η κυβέρνηση επέβαλε το «πολλαπλό βιβλίο», προχωρά την αυτονομία των σχολικών μονάδων, το σπάσιμο των ενιαίων αναλυτικών προγραμμάτων, την τράπεζα θεμάτων και την ΕΒΕ και ετοιμάζεται να εφαρμόσει το Εθνικό Απολυτήριο. Μέτρα που θα ενισχύσουν την κατηγοριοποίηση των σχολείων και θα μεγαλώσουν τις κοινωνικές ανισότητες για τα παιδιά των εργαζομένων και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων.

Πολιτική επιλογή η περικοπή δαπανών στην Εκπαίδευση

Η κυβέρνηση ιδιωτικοποιεί τα πάντα, (νερό, αρχαιολογικούς χώρους κ.ά.) περικόπτει τις δαπάνες για δημόσια υγεία και δημόσια παιδεία, προκειμένου να πιάσει τους στόχους των δημοσιονομικών πλεονασμάτων που επιβάλλουν τα μνημόνια, να αποπληρώνει πρόωρα το ληστρικό δημόσιο χρέος, να ταΐσει με υπερκέρδη την οικονομική ελίτ, αλλά και για να είναι πιστή στις επιταγές της πολεμικής οικονομίας της Ε.Ε.. Έτσι διαθέτει τεράστιους πόρους για τη συμμετοχή της χώρας στους πολεμικούς σχεδιασμούς των Σιωνιστών και των ΗΠΑ (3 δις για την Ασπίδα του Αχιλλέα στους δολοφόνους του Ισραήλ για να συνεχίσουν την γενοκτονία του Παλαιστινιακού λαού, 460εκ. για 2 μεταχειρισμένες ιταλικές φρεγάτες κα), ενώ δεν βρίσκει πόρους για διορισμούς εκπαιδευτικών ή για τον 13ο και 14ο μισθό των Δημοσίων Υπαλλήλων.

Πραγματική κοροϊδία αποτελούν η αύξηση των μισθών κατά 0,8 ευρώ την ημέρα και τα μέτρα που εξήγγειλε ο Μητσοτάκης στην ΔΕΘ για 500 ευρώ μικτά στους εκπαιδευτικούς στο τέλος του 2027! Οι μισθοί, κυρίως των αναπληρωτών και των νεοδιόριστων, δεν φτάνουν ούτε μέχρι τις 20 του μήνα! Τα ενοίκια έχουν αυξηθεί κατά 150%, ενώ η βενζίνη ξεπέρασε κατά πολύ τα 2 ευρώ! Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, οι μισθοί των εκπαιδευτικών λεηλατούνται καθημερινά από την ακρίβεια και την αισχροκέρδεια, με το πραγματικό εισόδημα να συρρικνώνεται και το κόστος ζωής να ανεβαίνει διαρκώς.

Ο πεντάχρονος αγώνας των εκπαιδευτικών ενάντια στην αξιολόγηση-ιδιωτικοποίηση της δημόσιας εκπαίδευσης

Οι αθωωτικές αποφάσεις των πειθαρχικών για τους συμμετέχοντες στην απεργία-αποχή, οι αποφάσεις των διοικητικών δικαστηρίων που ακύρωσαν την καθαίρεση διευθυντών και προϊσταμένων που συμμετείχαν στην απεργία- αποχή και δεν αξιολόγησαν και η λήξη της δυνητικής αργίας της Χρύσας Χοτζόγλου και η επιστροφή της στο σχολείο, αποτελούν σημαντική νίκη και δικαίωση αυτού του αγώνα. Η νίκη αυτή ανοίγει τον δρόμο για τη συνέχιση του αγώνα! Μπορεί και πρέπει να ολοκληρωθεί με την κατάργηση των νόμων για την αξιολόγηση- ιδιωτικοποίηση της δημόσιας εκπαίδευσης!

Ανυποχώρητος αγώνας μέχρι την τελική νίκη!

Για να γίνει όμως αυτό πρέπει να κλείσουμε τα αυτιά στις ηττοπαθείς απόψεις σύσσωμης της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας, που πέντε χρόνια τώρα δεν κάνει τίποτε άλλο από το να προσπαθεί να απογοητεύσει και να φοβίσει τη βάση των εκπαιδευτικών που επιμένει στην απεργία- αποχή και να βοηθήσει στην πραγματικότητα την κυβέρνηση να ιδιωτικοποιήσει και να διαλύσει την δημόσια εκπαίδευση, αλλά και να καταργήσει το δικαίωμα στην απεργία.

Με μαζικές Γ.Σ., όπως τον Μάρτιο του 2024, όπου και η μαζική συμμετοχή εξασφάλισε τη συνέχιση της απεργίας -αποχής στη ΔΟΕ, να επιβάλλουμε τα ζητήματα αιχμής του αγώνα μας, που δεν είναι άλλα, παρά η συνέχιση και διεύρυνση της απεργίας -αποχής από την αξιολόγηση, η απόσυρση όλων των πειθαρχικών για τη συμμετοχή στην απεργία, οι πραγματικές αυξήσεις μισθών, η κάλυψη όλων των κενών τώρα, η κατάργηση των νόμων για την αξιολόγηση -ιδιωτικοποίηση της δημόσιας εκπαίδευσης, η αύξηση των δαπανών από τον κρατικό προϋπολογισμό για την εκπαίδευση.

Οι εκπαιδευτικοί, οι εργαζόμενοι, οι φοιτητές και οι μαθητές στη χώρα μας πρέπει να πάρουμε πνοή από το παράδειγμα της γαλλικής νεολαίας και των αγώνων στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Η απέχθεια για την κυβέρνηση των Τεμπών, της ακρίβειας, του πολέμου, των ιδιωτικοποιήσεων να μετατραπεί σε διάθεση για αγώνες, με επιτροπές αγώνα, με διαδηλώσεις, με απεργίες, με καταλήψεις. Να σπάσουμε την προεκλογική αδράνεια που θέλουν να μας επιβάλουν κυβέρνηση και αντιπολίτευση και κόντρα στις συμβολικές κινητοποιήσεις της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας, να ενώσουμε τη φωνή μας με τα μαχητικά κινήματα όλης της Ευρώπης.

• ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΑΚΡΙΒΕΙΑ: ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΕΣ ΑΥΞΗΣΕΙΣ ΜΙΣΘΩΝ ΚΑΙ ΣΥΝΤΑΞΕΩΝ! ΕΠΑΝΑΦΟΡΑ 13ου - 14ου ΜΙΣΘΟΥ!
• ΝΑ ΚΑΤΑΡΓΗΘΟΥΝ ΟΙ ΝΟΜΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ - ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ.
• ΝΑ ΠΑΡΘΟΥΝ ΠΙΣΩ ΟΛΕΣ ΟΙ ΔΙΩΞΕΙΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΕΙΘΑΡΧΙΚΑ.
• ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ! ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΑΡΣΗ ΜΟΝΙΜΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΤΑΓΗΣΗ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ 16.
• ΕΠΑΝΑΠΡΟΚΗΡΥΞΗ ΑΠΕΡΓΙΑΣ - ΑΠΟΧΗΣ ΑΠΟ ΔΟΕ- ΟΛΜΕ - ΑΔΕΔΥ ΑΝ ΧΡΕΙΑΣΤΕΙ.
• ΜΑΖΙΚΟΙ ΔΙΟΡΙΣΜΟΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΏΝ ΤΩΡΑ! ΜΟΝΙΜΟΠΟΙΗΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΩΝ ΚΑΙ ΩΡΟΙΜΙΣΘΙΩΝ ΜΕ ΒΑΣΗ ΤΟ ΠΤΥΧΙΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΡΟΫΠΗΡΕΣΙΑ.
• ΟΥΤΕ ΣΚΕΨΗ ΓΙΑ ΥΠΕΡΩΡΙΕΣ- ΝΑ ΚΑΛΥΦΘΟΥΝ ΤΩΡΑ ΟΛΑ ΤΑ ΚΕΝΑ.
• ΛΕΦΤΑ ΓΙΑ ΔΗΜΟΣΙΑ ΔΩΡΕΑΝ ΠΑΙΔΕΙΑ - ΥΓΕΙΑ ΟΧΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΕΞΟΠΛΙΣΜΟΥΣ.
• ΕΞΩ ΒΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΝΑΤΟ - ΚΑΜΙΑ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΜΕ ΤΟ ΙΣΡΑΗΛ - ΣΤΟΠ ΣΤΗ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΟΥ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΟΥ ΛΑΟΥ.
• ΚΑΤΩ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ ΚΑΙ ΟΙ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΤΗΣ ΕΕ ΠΟΥ ΕΦΑΡΜΟΖΕΙ.

ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ των ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ

(: 2310265730 , email: anteexpithesi_exekp@hotmexail.com

ΤΑ ΚΡΑΤΗ ΚΑΙ ΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΜΑΣ ΦΕΡΝΟΥΝ ΦΤΩΧΕΙΑ ΘΑΝΑΤΟ ΚΑΙ ΚΑΝΙΒΑΛΙΣΜΟ

Βρισκόμαστε σε μια κοινωνικοπολιτική συγκυρία κατά την οποία οι υλικές συνθήκες για την κοινωνική βάση και τους καταπιεσμένους σε κάθε γωνιά του πλανήτη αποτυπώνουν με τον πιο γλαφυρό τρόπο το τι σημαίνει κράτος και καπιταλισμός και πώς εξαθλιώνουν καθημερινά τις ζωές μας. Στον παγκόσμιο χάρτη τα κράτη και το κεφάλαιο διεξάγουν πολέμους και γενοκτονίες, επενδύοντας στην πολεμική βιομηχανία ως έναν κερδοφόρο για αυτούς τομέα για να αυξήσουν τα κέρδη των αφεντικών, προωθούν ιμπεριαλιστικά και αποικιοκρατικά πρότζεκτ , με χαρακτηριστικό παράδειγμα τη σφαγή και τη γενοκτονία των Παλαιστινίων ώστε να οδηγήσουν τελικά κάποιους καταπιεσμένους στο θάνατο και στον εκτοπισμό και κάποιους άλλους σε περαιτέρω φτωχοποίηση χρησιμοποιώντας τους πολέμους ως την βολική εξήγηση για "ενεργειακή κρίση" , "ακρίβεια" κοκ. Στην πραγματικότητα όμως, ρίχνοντας τη ματιά μας πίσω και στην ελληνική πραγματικότητα, η ολοένα αυξανόμενη ακρίβεια, είτε αφορά στις τιμές των προϊόντων στα super market , είτε αφορά στη στέγαση και τον εκτροχιασμό των ενοικίων , είτε αφορά στους λογαριασμούς του ρεύματος και της θέρμανσης, είτε αφορά στις υπέρογκες τιμές των εισιτηρίων στα επικίνδυνα ΜΜΜ, έχει έναν κοινού παρανομαστή: τον αυξανόμενο πλουτισμό των κεφαλαιοκρατών (συγκεκριμένα αφεντικά - εταιρίες- κολοσσοί τόσο σε σούπερ μάρκετ όσο και στον τομέα της ενέργειας) που αποδεικνύεται (και) από καθε στατιστικό δεδομένο και την ολοένα και πιο έντονη φτωχοποίηση της κοινωνικής πλειοψηφίας.

Στο στεγαστικό ζήτημα, για παράδειγμα, διαδραματίζει μεταξύ άλλων σημαντικό ρόλο η αντίληψη εντός κοινωνικού ιστού και η αποδοχή ότι η ιδιοκτησία ακινήτων αποτελεί πλέον ακόμα μια επένδυση για κερδοφορία και σε ατομικό επίπεδο. Δεν συζητάμε φυσικά για το γεγονός ότι, ενόψει εξευγενισμού κάθε γειτονιάς των αστικών μητροπόλεων και ακραίας τουριστικοποίησης, τεράστιος αριθμός κατοικιών έχει γίνει πλέον αντικείμενο χρήσης από εταιρίες ( funds, ισραηλινο - ελληνικό κεφάλαιο κ.α.) οδηγώντας και τη στέγαση από ένα βασικό κοινωνικό αγαθό να αποτελεί ρητά πεδιο άκρατης εκμετάλλευσης. Στο πλαίσιο αυτό βλέπουμε την κοινωνική βάση να ωθείται όλο και πιο μακριά από τα κέντρα των μεγαλουπόλεων, τα οποία μετατρέπονται σε πάρκα αναψυχής για χιλιάδες τουρίστες, ενώ οι δημόσιοι χώροι "τρώγονται" από τραπεζοκαθίσματα και κάθε λογής επιχειρηματική δραστηριότητα. Παράλληλα, οι πλειστηριασμοί και οι εξώσεις συνεχίζονται κανονικά... Τα αποτελέσματα της λογικής του κέρδους τα βλέπουμε σε κάθε καπιταλιστική δολοφονία , από τα Τέμπη μέχρι τους νεκρούς εργάτες που μετράμε κάθε εβδομάδα. Στη Motor Oil μετράμε δύο εκρήξεις και δύο νεκρούς της τάξης μας την προηγούμενη εβδομάδα μόνο.

Σε αυτό το σημείο δεν μπορούμε να παραλείπουμε ότι η υποτίμηση της ζωής μας με την εργασία που παραγουμε και την αξία της να την κλέβουν τα αφεντικά , ο ασφυκτικός κλοιός που βιώνουμε λόγω της συνεχούς επιτήρησης και εντατικοποίησης της καθημερινότητας, το γεγονός ότι ζούμε για να δουλεύουμε και απλά να επιβιώνουμε με τον θάνατο στην διάρκεια της δουλειάς μας ή σε κάποια υποδομή που δεν συντηρήθηκε σωστά γιατί δημιουργεί " αχρειαστο κόστος" στην καπιταλιστική κερδοφορία να είναι μια πιθανότητα διόλου μικρή, είναι άρρηκτα συνδεδεμένα με την ύπαρξη πλεοναζόντων πληθυσμών εντός κρατικό-καπιταλιστικου συστήματος. Οι πληθυσμοί αυτοί όχι μόνο αποτελούν το πιο υποτιμημένο κομμάτι της εργατικής τάξης με τους χειρότερους όρους της μισθωτής σκλαβιάς και την αορατοποιηση τους μέσα στον κοινωνικό ιστό αλλά και την διαρκή δολοφονία τους στα σύνορα και στις θάλασσες μέσω κυρίως των λεγόμενων pushbacks. Μιλάμε φυσικά για τους μετανάστες και τις μετανάστριες οι οποίοι απανθρωποποιούνται πλήρως από το κράτος και το κεφάλαιο , εργαλείοποιούνται και στοχοποιούνται ως κεντρικό υποκείμενο από τον φασιστικό οχετό και κάθε λογής πολιτικαντηδες για τη συσπείρωση του εθνικού κορμου κάθε στιγμή που κρινεται απαραίτητο. Προχθές μετρήσαμε πάλι νεκρούς μετανάστες στα ανοιχτά της Λέσβου και της Σάμου έπειτα από "σύγκρουση με το Λιμενικό". Δώδεκα συνάνθρωποι μας, μεταξύ των οποίων και ένα βρέφος, δολοφονήθηκαν από την "πολιτική αποτροπής" του ελληνικού κράτους και της ΕΕ. Πριν τρεισήμισι χρόνια βρεθήκαμε μπροστά στη μεγαλύτερη μαζική δολοφονία μεταναστών στην Ευρώπη με τουλάχιστον 600 νεκρούς μετανάστες. Κάθε εβδομάδα υπάρχει ένα λεγόμενο "ναυάγιο" στα ανοιχτά του ελληνικού κράτους, την ώρα που εκπρόσωποι της εξουσίας βγαίνουν στα κανάλια και πανηγυρίζουν τη καλή εφαρμογή των κλειστών συνόρων και των απελάσεων. Οι άνθρωποι αυτοί , όπως και κάθε νεκρός της τάξης μας δεν είναι αριθμοί για εμάς , δεν είναι αναλώσιμοι, αλλά άνθρωποι που έχασαν τη ζωή τους εξαιτίας ενός βάρβαρου εξουσιαστικού σύμπλεγματος.

Παρατηρούμε λοιπόν ότι σε κάθε πτυχή της ζωής των καταπιεσμένων αιωρείται η επισφάλεια , η φτωχεια , η υποτίμηση , ακόμα και η ίδια η ύπαρξη μας διακυβεύεται καθημερινά προς χάριν του κέρδους των λίγων. Από το άγχος αν θα σου φτάσει ο μισθός να πληρώσεις το νοίκι και τους λογαριασμούς , μέχρι το σφίξιμο στο στομάχι μπροστά στα ράφια του σούπερ μάρκετ και την αβεβαιότητα του αν θα γυρίσεις από τη δουλειά σου ή θα βγεις ζωντανή από το τρένο.

ΤΑΞΙΚΟΙ ΦΡΑΓΜΟΙ ΠΕΙΘΑΡΧΗΣΗ ΑΠΟΣΤΕΙΡΩΣΗ ΣΕ ΣΧΟΛΕΙΑ ΚΑΙ ΣΧΟΛΕΣ

Σε αυτό το υφαντό προστίθεται και η ολομέτωπη ταξική επίθεση που υφισταμεθα ως προς την εκπαίδευση με την παιδεία να μετατρέπεται όλο και περισσότερο σε ένα ακόμα καταναλωτικό αγαθό διαθέσιμο για όλο και λιγότερους. Οι αντιδραστικοί νόμοι που έχουν περάσει τα τελευταία χρόνια, από το νόμο 4777/21 (που προβλέπει τις διαγραφές φοιτητών , τα πειθαρχικά , την ελάχιστη βάση εισαγωγής κλπ) μέχρι και το νόμο περί ιδιωτικών πανεπιστημίων, στοχεύουν στην επιβολή περαιτέρω ταξικών μέτρων, καθώς και στην διεύρυνση της επιχειρηματικής δραστηριότητας στον εκπαιδευτικό χώρο εντός και εκτός πανεπιστημίου. Δεν έχουμε αυταπάτες γύρω από το τι πρεσβεύει ο ίδιος ο θεσμός ενός κρατικού πανεπιστημίου ή η λεγόμενη ακαδημαϊκή ελευθερία που εκπορεύεται από την κυριαρχία με τους δικούς της όρους. Έρευνες για το στρατό και την αστυνομία, μπίζνες με "ημέτερους", ιδεολογική κατήχηση στο δρόμο και την ψευδαίσθηση της ατομικής επιτυχίας.

Παράλληλα όμως υπάρχει και μια άλλη πραγματικότητα, αφού τα πανεπιστήμια , το πανεπιστημιακό άσυλο που κατακτήθηκε από τα ματωμένα χρόνια της δικτατορίας, οι φοιτητικοι και εν γένει ταξικοί και κοινωνικοί αγώνες που έχουν αναδυθεί εντός τους και έχουν πρωτοστατήσει στην πρόσφατη ιστορία των εγχώριων αντιστάσεων, τοποθετούν τον πανεπιστημιακό χώρο ως ένα ορόσημο για τους αγώνες του χθες, του σήμερα και του μέλλοντος. Και αυτό όχι ως μια αφηρημένη ιδέα αλλά λόγω των υλικών συνθηκών που δημιουργούνται εντός του , με το φοιτητικό υποκείμενο και τους αγωνιζόμενους συνολικά να βρίσκουν και να δημιουργούν χώρο να αναπνεύσουν.

Αυτό ακριβώς είναι λοιπόν που θέλει να ανατρέψει η εξουσία εφαρμόζοντας όλα τα παραπάνω μέτρα. Με την ελάχιστη βάση εισαγωγής χιλιάδες μαθητές μένουν εκτός των πανεπιστημίων με τα τμήματα να μειώνονται αισθητά και άλλα να κλείνουν . Με τα πειθαρχικά επιδιώκεται η δημιουργία φόβου για οποιοδήποτε αγωνιστεί εντός του πανεπιστημίου δημιουργώντας μια συνθήκη ιδιωνυμου. Η ολομέτωπη επίθεση σε στέκια και καταλήψεις με εκκενώσεις και συλλήψεις εντός ασύλου καθώς και η ιδεολογική εμμονή των κυρίαρχων απέναντι στο τι ιστορικά αποτελούν οι πανεπιστημιακοί χώροι κάνοντας λόγο περήφανα για " το τέλος της μεταπολίτευσης" δείχνει ξεκάθαρα την ανάγκη των εξουσιαστών για απονεκρωμενα πανεπιστήμια χωρίς κάθε είδους διεκδικήσεις και συλλογικοποίηση εντός τους, ώστε να κάνουν απροσκοπτα τις μπιζνες τους τα αφεντικά και η πολεμική βιομηχανία βάζοντας και τα πανεπιστήμια φυσικά και το εν δυνάμει εργατικό δυναμικό των φοιτητών στο παιχνίδι της πολεμικής προετοιμασίας, δημιουργώντας το αίσθημα ότι είναι εντάξει να δουλεύεις για τον πόλεμο, είναι εντάξει η συνεργασία των πανεπιστημίων μας με το κράτος γενοκτονο του Ισραήλ. Τίποτα φυσικά δεν είναι τυχαίο, αφού η υποχώρηση των κοινωνικών ταξικών αγώνων συνολικά διαλεκτικά συνδέεται και με την δυστυχώς ως ένα βαθμό επιτυχή προς το παρόν προσπάθεια για νηνεμία στα πανεπιστήμια.

Δεν γίνεται όμως να μην αναφερθούμε και στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση. Οι μαθητές από μικρή ηλικία γαλουχούνται σε ένα κανιβαλιστικό εξετασιοκεντρικό σύστημα, το οποίο τους κλέβει το χρόνο και τη δίψα για ζωή καθημερινά , γεμίζοντας τους άγχος και ωθώντας μερικούς ακόμα και στο να βάλουν τέλος στην ζωή τους. Δεν ξεχνάμε τις μαθήτριες στην Ηλιούπολη Αττικής τον περασμένο Μάη. Παράλληλα, οι εκπαιδευτικοί νιώθουν όλο και στενότερη την επιτήρηση και τον περιορισμό στο έργο τους, με το θεσμό της αξιολόγησης να πνίγει κάθε πρωτοβουλία τους, ενώ το υπουργείο Παιδείας έχει επιδοθεί σε μια βιομηχανία πειθαρχικών διώξεων με χιλιάδες εκπαιδευτικούς να βρίσκονται υπόλογοι για περιεχόμενα εκδηλώσεων και διδασκαλίας ή επειδή απήργησαν. Και οι μαθήτριες όμως μαθαίνουν από μικρή ηλικία ότι πρέπει να πειθαρχούν και να είναι εργατικές δίχως να αντιστέκονται, αφού όποτε ξεσπά μια μαθητική κινητοποίηση τα τελευταία χρόνια, απαντάται με εκκενώσεις μαθητικών καταλήψεων και ποινικές και πειθαρχικές διώξεις. Τελευταίο παράδειγμα της Σάμου, όπου πρίν τρεις εβδομάδες έξι μαθητά και οι γονείς τους συνελήφθησαν, επειδή κατέλαβαν το σχολείο τους, διαμαρτυρόμενα για τις άθλιες πλάι πλάι πάει και η δαιμονοποίηση των νέων με αφηγήματα περί "ανήλικης παραβατικότητας".

ΟΙ ΑΠΟ ΤΑ ΚΑΤΩ ΑΝΑ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ ΕΞΕΓΕΙΡΟΝΤΑΙ

Αυτή η κοινωνική κατάσταση όμως δεν είναι ελλαδικό "προνομιο". Μπροστά στα μάτια μας διαδραματίζονται αυτή τη στιγμή κοινωνικές εκρήξεις σε διάφορα μέρη κοντά μας εντός δυτικων κρατών. Σε Γαλλία , Αλβανια, Ιταλία αλλά και Ισπανία και Βέλγιο τεράστια πλήθη διαδηλωτών εξεγείρονται απέναντι στη συνθήκες ζωής που τους επιβάλλονται , μπορεί με διαφορετικές επιμέρους αφορμές, αλλά κοινούς παρανομαστες και αιτίες: την επίδραση του καπιταλισμού στη ζωή μας και το πώς αυτή υποτιμάται ολοκληρωτικά.

Βλέπουμε τεράστιες διαδηλώσεις και συγκρούσεις στο δρόμο να εκκινούνται από μαθητές και φοιτήτριες, και όχι μόνο, αλλού για τις υποδομές, αλλού για τη στέγαση, αλλού για την συμμετοχή στον πόλεμο και την γενοκτονία των Παλαιστινίων. Αντιλαμβανόμαστε τον κοινό κοινωνικό αναβρασμό ο οποίος φοβίζει την εξουσία, με αποτέλεσμα να μελετά πώς θα εφαρμόσει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο την πολιτική της καταστολής και της προληπτικής αντιεξέγερσης, ώστε να περιορίσει και τελικά να εξαλείψει τις φοιτητικές/μαθητικές και εν γένει τις ταξικές αντιστάσεις (βλέπουμε τα αφηγήματα περί πανεπιστημίων ανομίας, το διαχωρισμό των αγωνιζόμενων σε ειρηνικούς και βίαιους ήδη και στα ελληνικά ΜΜΕ με αφορμή την εξέγερση στη Γαλλία κλπ).

Βλέπουμε τον κοινό αγώνα όλων των καταπιεσμέων, τη σύνδεση των μαθητικών και φοιτητικών αντιστάσεων με τις εργατικές διεκδικήσεις αλλά και τους κοινούς αγώνες ντόπιων μεταναστριών πλάθοντας εν συνόλω τους κοινωνικοταξικούς αγώνες, που δεν περιορίζονται στην λεγόμενη "νεολαία" - επειδή κατά κάποιους είναι πιο... "επαναστατημένη", υποβαθμίζοντας κατά μία έννοια και την ίδια την ουσία της συνολικής επαναστατικής προοπτικής - αλλά επιδιώκουν την συνολική αλλαγή των όρων ζωής μας μέσω της ολικής καταστροφής κράτους και κεφαλαίου και της οικοδόμησης ενός νέου κόσμου.

ΕΝΑΣ ΑΛΛΟΣ ΚΌΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΦΙΚΤΟΣ - ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΣΤΗ ΒΑΣΗ ΑΓΩΝΑΣ ΤΑΞΙΚΟΣ

Οι αγώνες που έχουν ξεπηδήσει γύρω μας υπενθυμίζουν ότι οι εξεγέρσεις πράγματι δεν είναι ουτοπία. Και αν αυτό το βλέπουμε διαχρονικά σε διάφορα μέρη του πλανήτη και λίγο πιο μακριά ίσως και κάτω από διαφοροποιημένες συνθήκες και καθεστώτα ή αντλώντας δύναμη από το μαχητικό παλαιστιναικό λαό και την αντίσταση που επιδεικνύει απέναντι στο σιωνιστικό μόρφωμα του Ισραήλ, αυτή τη στιγμή εντός διάφορων δυτικών ευρωπαικών μητροπόλεων φαίνεται ότι κάτι βράζει και κάτι συμβαίνει. Και αυτό αποτελεί μια υπενθύμιση εντός μας, στην δύσκολη οπισθοχώρηση των κοινωνικών αγώνων που βιώνουμε ότι αυτές οι στιγμές θα ξανάρθουν, με όραμα, με συλλογική δέσμευση και συνεχή αγώνα και δράση.

Τέλος, όσο και αν μας γεμίζουν αισιοδοξία οι εξεγερτικές καταστάσεις που συμβαίνουν δεν πρέπει να παραβλέπουμε ότι αυτά που προκύπτουν παραδίπλα μας και τα οποία αυτοί τη στιγμή κάποιες πολιτικές τάσεις και καιροσκόποι τα χρησιμοποιούν με θετικό πρόσημο, σε αντίστοιχες καταστάσεις έχουν αποτελέσει και θα αποτελούν τροχοπέδη στην εξεγερσιακή και επαναστατική προοπτική των από τα κάτω.

Την ώρα που αντικρύζουμε αυτοοργανωμένους αγώνες ντόπιων και μεταναστών σε Γαλλία και Ιταλία να ξεπηδούν, απαλλοτριώσεις οίκων μόδας εκατομμυρίων και σούπερ μάρκετ και λουσάτες βιτρίνες σπασμένες, την επιστροφή ενός μέρους της βίας τους κράτους μέσω της δίκαιης και αναγκαίας αντιβίας των καταπιεσμένων απέναντι στα τσιράκια του κράτους και του κεφαλαίου είναι αναμενόμενο η εξουσία και οι ακόλουθοι της να επιδοθούν στις λασπολογίες τους για να μειώσουν τη σημασία των γεγονότων και την απήχηση των εξεγέρσεων. Αυτό πραγματοποιείται είτε με τη λογική του επιβεβλημένου ψευδεπίγραφου της κοινωνικής ειρήνης, της καταστροφολογίας και τρομολαγνείας (χάος vs σταθερότητα) είτε μέσω φασιστικών κύκλων που εμμονικά προπαγανδίζουν θεωρίες συνομωσίας " περί συνεργασίας ισλαμ - ακροοαριστεράς" για να επιτεθούν στη συμμετοχή των μεταναστευτικών υποκειμένων στις διαδηλώσεις.

Πέρα όμως από την αυτονόητη/ αυτοματοποιημένη αντίδραση των εκφραστών της κυριαρχίας, είναι σημαντικό, όπως αναφέρθηκε, να βλέπουμε τους συμμάχους μας εντός των αγώνων, την αναζήτηση των πολιτικών κινήτρων του καθενός, τη συμβολή τους στους αγώνες, διαπιστώνοντας τελικά σφαιρικά τι συμβαίνει αναφορικά με τη δική μας υποχώρηση των αντιστάσεων, οι οποίες είναι αντιστρόφως ανάλογες με την βία και εξαθλίωση που βιώνουμε σε κάθε πτυχή.

Για εμάς το κλίμα παραίτησης, αποπολιτικοποίησης και απονοηματοδότησης των διεκδικήσεων έπειτα από τους αντιμνημονιακούς αγώνες και την επικράτηση της σοσιαλδημοκρατίας και τον εμπόρων ελπίδας (που υποστηρίχθηκαν ως "κινηματική απάντηση" βάζοντας προσωρινή ταφόπλακα στις αδιαμεσολάβητες αντιστάσεις) συνδέεται με τη διαχρονική επικράτηση εργατοπατέρων στα σωματεία και την ηγεμονία ρεφορμιστικών και γραφειοκρατικών δυνάμεων σε αυτά ,οι οποίες, όποτε ένας αγώνας οξύνεται και ξεφεύγει από τον έλεγχο τους, διαδραματίζουν το ρόλο του πυροσβεστήρα των αντιστάσεων. Είναι η ώρα να κοιταχτούμε στον καθρεφτή και να δούμε πού βαδίζουμε.

Απένατι σε κάθε λογής αντεπαναστατικό μηχανισμό που ξεροσταλιάζει μπροστά στις συγκρούσεις στην Γαλλία και στον ελλαδικό χώρο διαχρονικά τις ονομάζει "προβοκάτσιες", απέναντι στη λογική της ανάθεσης και της αντιπροσώπευσης από τρίτους στις αποφάσεις για τις ζωές μας, οι αγώνες μας, για να είναι πραγματικά δικοί μας, συνολικοί και συλλογικοί, για να έχουν αποτέλεσμα, να δημιουργήσουν κόστος και να κοιτάνε μπροστά, προς μια εξεγερσιακή και επαναστατική προοπτική θα είναι αδιαμεσολάβητοι και αυτοοργανωμένοι, ακηδεμόνευτοι και οριζόντιοι.

Σε αυτό οφείλουμε να δεσμευτούμε αγωνιζόμενοι σε κάθε κοινωνικό πεδίο, με αλληλεγγύη και συντροφικότητα, για έναν ανεξούσιο κόσμο με ελευθερία και ισότητα.

ΝΑ ΣΤΗΣΟΥΜΕ ΑΝΑΧΩΜΑΤΑ ΣΤΟΥΣ ΔΥΝΑΣΤΕΣ ΜΑΣ

ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΨΗΦΟ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΔΩΣΕΙΣ ΣΥΓΚΡΟΥΣΕΙΣ ΑΠΕΡΓΙΕΣ ΚΑΙ ΑΠΑΛΛΟΤΡΙΩΣΕΙΣ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΥΣ ΤΑΞΙΚΟΥΣ ΦΡΑΓΜΟΥΣ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΚΑΙ ΣΤΗ ΛΕΗΛΑΣΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΕΞΕΓΕΡΜΕΝΟΥΣ ΣΕ ΑΛΒΑΝΙΑ ΓΑΛΛΙΑ ΙΤΑΛΙΑ ΙΣΠΑΝΙΑ ΚΑΙ ΣΕ ΚΑΘΕ ΓΩΝΙΑ ΤΟΥ ΠΛΑΝΗΤΗ

Ανάρες, ομάδα δράσης και αλληλεγγύης